zaterdag 2 november 2013

Crying at the d . . . . . entist Deel 1

Ik had / heb een slecht gebit. Altijd al gehad en waarschijnlijk zal ik dat altijd blijven houden. Daarnaast had ik een vreselijke angst voor de tandarts en hoewel die angst iets minder is geworden, is het nog steeds geen favoriete bezigheid.
Vanaf groep 7/8 besloot ik om niet meer naar de tandarts te gaan. Niets in de wereld kon mij naar de tandarts krijgen, velen hebben het geprobeerd zelfs met dwang maar ik wilde niet en als ik iets niet wil . . . In de jaren daarna werden mijn tanden uiteraard steeds slechter en kwam er wolf in, dat houdt in dat de gaatjes zo erg worden dat de tande zwart worden en uiteindelijk zullen afsterven. Maar hey, hell no dat ik naar de tandarts ging. In de periode zal je geen lachende foto van mij tegenkomen. Als m'n voortanden waren zwarten en m'n kiezen waren al niet veel beter. Toch kreeg ik een lief vriendje en mede dankzij hem (en het volhouden van mijn moeder) kwam ik in 1999 bij een speciale angsttandarts terecht. Dat is een speciale stichting die eigenlijk alleen kinderen met bv het Downsyndroom helpt.
Na heel veel praat afspraken en sessies om mijn angst iets minder te maken (oa door lachgas te gebruiken) werd er een plan van aanpak gemaakt. Mijn angst werd er niet minder om maar ik zag wel in dat er iets moest veranderen, dit kon zo niet langer.
Onder algehele narcose zou mijn hele gebit opgeknapt gaan worden, van te voren konden ze niet zeggen hoeveel tanden en kiezen ze konden redden. Het zou gedaan worden in 2 sessies.



December 1999 was het zover en de ochtend dat ik daarheen zou gaan kregen we een telefoontje. Er was een uitvaller en in plaats van 2 afspraken konden ze nu alles doen in 1 keer. Ik besloot het te doen.
Met mijn moeder en vriendje (grote gup) vertrokken we naar Rotterdam. Het zou achteraf gezien een ingreep worden van bijna 6 uur.
Ik werd wakker in een uitslaapkamer en was vreselijk misselijk, ik had zoveel bloed ingeslikt. Omdat het geen ziekenhuis is moest je eigenlijk meteen weer weg. Hangend tussen mijn moeder en vriend strompelde ik naar buiten de taxi in. De gezichten van mensen die in de wachtkamer zaten zal ik nooit vergeten, hoe eng moet het zijn om zo iemand te zien terwijl je zelf zo bang bent! Achteraf had ik nooit naar huis gestuurd mogen worden, ik was nog helemaal niet goed bij. Afijn je snapt dat het spuugbakje er goed werd gebruikt in de taxi.

Om een lang verhaal iets korter te maken hebben ze uiteindelijk 5 kiezen en 3 verstandskiezen, van hoektand tot hoektand boven een wortelkanaalbehandeling en het hele front (boven van hoektand tot hoektand) hebben ze opnieuw kunnen opbouwen dmv vullingen. Ik heb dus weinig tot geen kiezen meer maar ik heb mezelf aangeleerd om met m'n overige tanden te kauwen.
Ik ben nog een tijdje onder behandeling geweest bij die stichting maar uiteindelijk moest ik toch naar een normale tandarts. Ik mocht gelukkig weer terug komen naar mijn oude tandarts, een lieve vrouw.
Sindsdien ben ik ieder halfjaar (oke oke, bijna ieder halfjaar) netjes naar de tandarts gegaan. Dit zou me niet weer gebeuren.

Van de week verschijnt deel 2

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen